Najlepsza opiekunka
Koszalin

Przedmiot anatomii

Anatomia  – dział biologii, nauka zajmująca się badaniem budowy organizmów[Przedmiotem zainteresowania różnych działów anatomii jest badanie położenia, kształtu, składu oraz ewolucji narządów, tkanek i komórek.

Komórka– najmniejsza strukturalna i funkcjonalna jednostka organizmów żywychzdolna do przeprowadzania wszystkich podstawowychprocesów życiowych(takich jakprzemiana materii,wzrost i rozmnażanie). Komórkę stanowi przestrzeń ograniczona błoną komórkową. 

Budowa i fizjologia komorki i tkanek:

Cytoplazma-stanowi wnetrze komórki.Jest to płynna substancja,w której znajdują się organella(
jądro komórkowe,siateczka śródplazmatyczna,aparat Golgiego ,lizosomy,rybosomy,mitochondria,
centrosom.

Jądro komórkowe- najważniejsze z organelli komórkowych występująca w komórkach organizmów jądrowych (Eukarionty), odgrywająca decydującą rolę w przekazywaniu cech dziedzicznych i przebiegu przemiany materii. Główne procesy zachodzące w jądrze komórkowym to samopowielanie DNA (replikacja DNA) zawartego w chromatynie oraz przekazywanie informacji genetycznej na RNA .
Retikulum endoplazmatyczne, siateczka śródplazmatyczna, sieć błon cytoplazmatycznych (tzw. elementarnych) w komórce, tworzących kanały i cysterny (pęcherzyki) przecinające cytoplazmę i połączonych z błoną jądrową i plazmalemmą (błoną komórkową). 

Golgiego aparat, układ Golgiego, jeden ze składników cytoplazmywystępujący we wszystkich komórkach zawierających jądro (eukariotycznych), z wyjątkiem dojrzałych plemników i krwinek czerwonych. Ma postać błoniastych struktur (struktury Golgiego), od których oddzielają się małe pęcherzyki lub wakuole wypełnione produktami komórkowymi, zlokalizowanych zwykle w pobliżu jądra komórki. Aparat Golgiego gromadzi produkty białkowe przed wydzieleniem na zewnątrz komórki.

Mitochondria, organelle komórkowe wyspecjalizowane w przemianach tlenowych (fosforylacja oksydatywna, łańcuch oddechowy). Mają kształt kulisty lub podłużny, wymiary do 7 milimikronów, otoczone są dwiema błonami, z których wewnętrzna tworzy głębokie uwypuklenia do wnętrza, zwane grzebieniami. Wypełnione są bezpostaciową substancją zwanąmatrix mitochondrialna (tu zachodzi.

Lizosomy – organella komórkowe występujące w komórkach eukariotycznych. Są to niewielkie pęcherzyki o średnicy ok 0,5 μm (rzadko 0,1-1 μm), otoczone pojedynczą błoną lipidowo-białkową o grubości ok. 7 nm. Zawierają kwaśneenzymy hydrolityczne (hydrolazy) rozkładające białka, kwasy nukleinowe, węglowodany i tłuszcze. W lizosomach odbywa się rozkład pochłoniętych substancji i usuwanie obumarłych części cytoplazmy.
Centrosom -bierze udział w podziale komórki.
Mięsień (łac. musculus) – kurczliwy narząd, jeden ze strukturalnych i funkcjonalnych elementów narządu ruchu, stanowiący jego element czynny. Występuje u wyższych bezkręgowców i u kręgowców. Jego kształt i budowa zależy od roli pełnionej w organizmie.
Mięśnie zbudowane są z tkanki mięśniowej. Połączone z elementami szkieletu, w wyniku skurczów mięśniowych kurczą się i rozkurczają, powodując ruchy poszczególnych elementów szkieletu względem siebie. Energią, z której mięsień korzysta jest zmagazynowany w nim glikogen lub glukoza dostarczona przez krew. Działanie mięśni uzależnione jest od oporu stawianego przez szkielet (hydrostatyczny lub twardy).Liczba mięśni człowieka jest określana na 450–500. U mężczyzn mięśnie stanowią około 40% masy ciała, a u kobiet około 35%, czyli od 25 do 35 kg.
Typy mięśni[edytuj]

Ze względu na budowę i spełniane funkcje w organizmie wyróżniane są trzy główne typy mięśni:
mięsień gładki,
mięsień szkieletowy (poprzecznie prążkowany),
mięsień sercowy (poprzecznie prążkowany serca).
U bezkręgowców (z wyjątkiem gąbek, parzydełkowców i żebropławów) wyróżniane są następujące typy mięśni[1]:
mięśnie prążkowane,
asynchroniczne mięśnie skrzydeł owadów,
mięśnie gładkie spiralne,
mięśnie paramiozynowe.


Mięśnie skrzydła ptaka


Mięśnie tylnej nogi konia
U kręgowców można wyróżnić mięśnie szkieletowe:
mięśnie długie (np. w kończynach),
mięśnie płaskie (np. wyścielające ściany klatki piersiowej i brzucha),
mięśnie krótkie (np. wokół kręgosłupa),
mięśnie okrężne (np. oczu, ust, odbytu).
Rodzaje mięśni poprzecznie prążkowanych:
wrzecionowaty
dwubrzuścowy
półpierzasty
pierzasty
płaski
ze smugami ścięgnistymi
dwugłowy
okrężny
Funkcje mięśni[edytuj]

Mięśnie spełniają w organizmie pięć podstawowych funkcji umożliwiających:
motorykę ciała, kończyn i narządów wewnętrznych,
przepływ płynów ciała,
regulację ilości płynów w organizmie,
prawidłową postawę ciała (np. mięśnie antygrawitacyjne kręgowców),termogenezę (wytwarzanie ciepła w organizmie). 


Układ nerwowy (łac. systema nervosum; ang. nervous system) – u organizmów wielokomórkowych jest to zbiór wyspecjalizowanych komórek, pozostających ze sobą w złożonych relacjach funkcjonalnych i strukturalnych, odpowiadający za sterowanie aktywnością organizmu. Układ nerwowy jest w stanie wykryć określone zmiany zachodzące w otoczeniu i wywołać w związku z tym odpowiednią reakcję organizmu.
Jest zbudowany z komórek nerwowych oraz komórek glejowych. Z punktu widzenia histologii, zbiór komórek nerwowych bywa nazywany tkanką nerwową, zaś zbiór komórek glejowych - tkanką glejową[1][2]. Jednak komórki nerwowe i glejowe nie są od siebie odseparowane, ale wspólnie razem tworzą zwartą masę, stąd też wielu autorów uważa, że rozdzielanie układu nerwowego na dwie tkanki jest niepoprawne, nierzeczywiste i w związku z tym przyjmują istnienie w układzie nerwowym tylko jednej tkanki nerwowej, którą tworzą zarówno komórki nerwowe, jak i glejowe[3][4]. Komórki nerwowe charakteryzują się zdolnością do wytwarzania, przekazywania innym komórkom i odbierania od innych komórek specyficznych sygnałów a także zdolnością do przekształcania tego sygnału, kiedy jest on przekazywany z komórki do komórki. Sygnał ten ma charakter elektrochemiczny[a] Pewne rodzaje komórek nerwowych są w stanie wytworzyć ten sygnał na skutek oddziaływań zewnętrznych, takich jak odkształcenia mechaniczne komórki nerwowej, bądź zadziałanie promieniowania elektromagnetycznego w zakresie światła widzialnego. Inne komórki nerwowe są w stanie przekazać taki sygnał komórkom mięśniowym, dla których stanowi on impuls sterujący kurczeniem się i rozkurczaniem mięśni. Tym samym pewien typ komórki nerwowej, bądź grupa takich komórek, jest w stanie zarejestrować oddziałujący bodziec, na tej podstawie wygenerować sygnał, jaki przesłany do określonych komórek mięśniowych wywołuje skurcz i rozkurcz określonych mięśni, a więc wywołuje reakcję ruchową w odpowiedzi na działający bodziec. Aby taka reakcja była możliwa, komórki nerwowe muszą strukturalnie i funkcjonalnie połączyć to miejsce organizmu, na które oddziałuje bodziec, z tym miejscem organizmu, jakie wykonuje reakcję. W związku z tym komórki nerwowe tworzące układ nerwowy nie są rozmieszczone dowolnie, ale tworzą konkretne obwody czy też sieci wzajemnie połączonych komórek przesyłających w swoim obrębie sygnały z miejsca początkowego do miejsca docelowego. Komórki nerwowe współpracują ściśle z komórkami glejowymi, które pełnią role pomocnicze, m.in. biorą udział w odżywianiu komórek nerwowych, syntetyzują pewne substancje chemiczne a następnie przekazują je komórkom nerwowym.Znaczenie i złożoność budowy układu nerwowego wzrasta wraz ze stopniem rozwoju ewolucyjnego organizmów. Przede wszystkim, wraz z rozwojem ewolucyjnym wzrasta komplikacja tych części sieci komórek nerwowych, które modulują sygnały przesyłane pomiędzy punktem początkowym a końcowym. W efekcie czego bardziej rozwinięte organizmy charakteryzują się bogatszą aktywnością behawioralną i większą dowolnością kształtowania swoich reakcji, wykraczających poza fizjologiczny automatyzm bodziec-reakcja. Ale oprócz odbioru bodźców z zewnętrznego środowiska, modyfikacji własnej aktywności na tej podstawie i sterowania zachowaniem się, układ nerwowy kontroluje także - u bardziej rozwiniętych organizmów - pracę narządów wewnętrznych, gruczołów wydzielania zewnętrznego (wydzielających np. pot), jak i wewnętrznego (wydzielających hormony), reguluje homeostazę, tworzy też zjawiska takie, jak sen i emocje. U kręgowców, do których zalicza się również człowiek, układ nerwowy tworzy skupiony, centralny układ ośrodkowy (w postaci rdzenia kręgowego i mózgowia), oraz luźniejszy, rozproszony układ obwodowy, zapewniający połączenia nerwowe pomiędzy układem ośrodkowym a całą resztą organizmu.
Budowa neuronu, połączenia i synapsa
Tkanki

RODZAJE TKANEK:

-T.nabłonkowa
-T.łączna
-T.mięśniowa
-T.nerwowa

TYPY CZŁOWIEKA:
Astenik-typ człowieka o smukłej budowie ciała, słabo rozwiniętych mięśniach, wąskiej klatce piersiowej i stosunkowo małej masie ciała. Z usposobienia jest nieśmiały i drażliwy .

Pyknik, typ człowieka o budowie pyknicznej, tj.: o małym lub średnim wzroście, silnie rozwiniętej tkance tłuszczowej, krótkich kończynach i szyi, dużej głowie i okrągłej twarzy. Odpowiednikiem pyknicznej budowy pod względem psychicznym jest typ cyklotymiczny.

Atletyk, typ człowieka o szerokich, barczystych plecach, pojemnej klatce piersiowej, mocnej budowie kośćca, wyraźnym umięśnieniu.

BUDOWA I FIZJOLOGIA KOŚCI-UKŁADU RUCHU.

Kręgosłup– część układu kostnego, stanowiąca jego główną oś i podporę. Kręgosłup u zwierząt nie posiadających ogona, w tym człowieka zbudowany jest z 33-34 kręgów, rozciągających się od głowy do kości ogonowej.
Rozróżniamy następujące odcinki kręgosłupa:
część szyjna
część piersiowa
część lędźwiowa
część krzyżowa
część guziczna (ogonowa).


PODZIAŁ KOŚCI:

-kości długie
-krótkie
-płaskie
-różnokształtne
-pleumatyczne


BUDOWA WEWNETRZNA KOŚCI:

Okostna, mocna błona pokrywająca kość ze wszystkich stron z wyjątkiem powierzchni stawowych pokrytych chrząstką ( tkanka chrzęstna). Zbudowana z dwu warstw: włóknistej (obficie unaczynionej i unerwionej) oraz rozrodczej, bogatej w komórki biorące udział w tworzeniu kości (tkanka kostna).

stota zbita (łac. substantia compacta) - jeden z elementów budulcowych kości. Zawiera dużo fosforanu wapnia, dzięki czemu kość jest sztywna i odporna na złamania. Tworzy przede wszystkim ramiona długich dźwigni w szkielecie - buduje trzony kości długich. W czaszce współtworzy kości osłaniające mózgowie. Istota gąbczasta (łac. substantia spongiosa) – rodzaj tkanki kostnej drobnowłóknistej. Substancja zewnątrzkomórkowa tworzy blaszki kostne które w tym przypadku układają się luźno w beleczki kostne, pomiędzy którymi znajduje się szpik kostny czerwony[1]. Beleczki są ułożone mało regularnie, tworzą strukturę podobną do gąbki. 
Twoja strona firmowa - szybko i za darmo!